Reviews
103 is just a number. It also happened to be the number of Jeroen Kramer's hotel room where he lived while working as a photojournalist in Baghdad during the war – and became his subsequent nickname (the hotel staff had trouble pronouncing his Dutch name). In the naming of this book Kramer perhaps also sees himself as "just a number" and the work he was creating as perpetuating that notion – by being just another photojournalist in a war zone, shooting photographs of just another soldier or civilian senselessly killed. By Lauren Heinz. Read the review on the foto8 website.
RECENSIE: PRACHTIG FOTOBOEK VAN EEN TWIJFELENDE PERSFOTOGRAAF
Misselijk van angst
Reportagefotograaf Jeroen Kramer is in Room 103 beangstigend eerlijk over zijn beroep. Zozeer zelfs, dat je je kunt afvragen of hij nog wel fotojournalist kan blijven. Door Merel Bem Read the review. In Dutch.
The Three faces of Jeroen Kramer.
Retrospective exhibition 'Room 103' charts the photographer's aversion to the aesthetics of war photography. "I really hate some of these pictures," says photographer Jeroen Kramer at the opening of his exhibition "Room 103," a quasi retrospective currently on show at The Hangar, the gallery space of UMAM Documentation and Research. "I just can't look at them anymore."
Such harsh words from the mouth of an artist are somewhat disarming, but "Room 103" tracks a photographic practice that, as a matter of psychological necessity, has been more disjunctive than most. By Matthew Mosley. Read the review.
Images contre mots
par Estelle Sleiman.
En anglais, on a coutume de dire qu'une photo vaut 1000 mots. Un jour, à Bagdad, l'appareil photo de Jeroen Kramer n'a enregistré que la peur, alors que son œil avait vu l'amour d'un homme pour une femme blessée qu'il serrait dans ses bras à l'arrière d'une voiture fonçant vers un barrage tenu par des soldats américains. En ouverture de son livre « Room 103 », Jeroen Kramer, photographe hollandais, raconte en quelque 200 mots cette histoire que son propre objectif n'a pas su capter. Read the review. In French.
Kramer vs Kramer
Photographie. De toutes ces guerres devenues siennes qu'il a couvert au Moyen-Orient, Jeroen Kramer a retenu, plus que les clichés d'une violence absurde, l'envie de s'en échapper définitivement. Après les Pays-Bas, la très belle exposition « Room 103 », qui démarre demain, accompagnant la sortie de son livre éponyme, résonne comme un adieu aux armes*... Par Carla Henoud. Read the review on the website of L'Orient le Jour. In French.
Langzaam worden de bakens verzet
Op zijn desktop had fotojournalist Jeroen Kramer tot voor kort een mapje Do-Not-Send. Er zaten geen mislukte foto's in dat mapje, maar foto's waarmee hij niets kon. Of niets dacht te kunnen. De foto's waarmee hij wel wat kon, gingen naar Getty, de Volkskrant, de New York Times. Negen jaar hing hij rond in het Midden-Oosten, fotografeerde de conflicten, hopend dat het er toe deed. Die hoop bleek ijdel. Door Hans Aarsman. Read the review on the Photoq website. In Dutch.
Uitblinker in poëtische aanpak
Pas op pagina 23 komt de eerste hoofddoek voor en de kaft doet ook niet meteen vermoeden dat het hier gaat om een fotoboek over het Midden-Oosten. Toch kan er na het openslaan van Room 103 weinig twijfel over bestaan waar fotograaf Jeroen Kramer zijn onderwerpen vandaan heeft: zijn teksten zijn specifiek gebonden aan de regio, al zijn de foto's dat aanvankelijk niet. Read the review on the Zemzem website. In Dutch.
Moe van oorlog, journalistiek en jezelf 
Voor het eerst is een prijs uitgereikt voor de beste fotodocumentaire, de Dutch Doc Award. Van de zeven genomineerde fotografen werd Jeroen Kramer de winnaar. Na tien jaar Midden-Oosten kreeg hij een gruwelijke hekel aan de oorlog, de journalistiek en zichzelf. Hij maakte een boek, therapeutisch, en vernieuwde de fotojournalistiek. Read the review on the Villamedia website. In Dutch.
